Νίκος Κλεισιώτης: «Ένα τραγούδι όταν έχει κάτι αληθινό μέσα του βρίσκει τον χρόνο του»

Ο στιχουργός του δίσκου «Ρόδινο Φεγγάρι», γράφει στο loaded

Με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης του δισκογραφικής δουλειάς, σε συνεργασία με τον μουσικό και συνθέτη Αντώνη Μιτζέλο, με τίτλο “Ρόδινο Φεγγάρι”, με τη συμμετοχή σημαντικών ερμηνευτών, ο Νίκος Κλεισιώτης γράφει για τη διαδρομή που τον έφερε μέχρι τη στιχουργική.

“Δεν είμαι ακριβώς από αυτούς που “ξεκινούν τώρα”. Ή, για να το πω πιο σωστά, ξεκινάω τώρα, κάτι που μέσα μου υπήρχε από παλιά. Για πολλά χρόνια η ζωή μου κινήθηκε σε έναν κόσμο αρκετά διαφορετικό από αυτόν της μουσικής: δουλειές, ευθύνες, εταιρείες, αποφάσεις, άνθρωποι, τεχνικά προβλήματα που έπρεπε να λυθούν χωρίς πολλή ποίηση. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα τότε.

Κάποια στιγμή ξεκίνησα να απαθανατίζω στιγμές και να δίνω λεζάντες στις φωτογραφίες της ζωής μου. Κι έτσι αθόρυβα άρχισε να χτίζεται μια γέφυρα στο δρόμο μου που θα με οδηγούσε από τον κόσμο της τεχνοκρατίας στον κόσμο της στιχουργικής. Σήμερα λοιπόν πιστεύω ότι αυτή η γέφυρα ολοκληρώθηκε κι εγώ ξεκίνησα να την περπατάω για να βρεθώ απέναντι.

Δεν εμφανίστηκα ξαφνικά μια μέρα λέγοντας “θα γίνω στιχουργός” ή “θα βγάλω δίσκο”. Πιο πολύ έγινε ανάποδα. Οι στίχοι, οι σκέψεις, οι εικόνες άρχισαν να ζητούν χώρο. Κάποια στιγμή δεν γινόταν άλλο να μένουν σε χαρτιά, σημειώσεις, κινητά, συρτάρια και μισοτελειωμένες φράσεις.

Έτσι γεννήθηκε το «Ρόδινο Φεγγάρι».

Ένας δίσκος που προσπαθεί να πλησιάσει, να μιλήσει. Να πει ιστορίες με τρόπο απλό, ανθρώπινο, μελωδικό. Να ακουμπήσει σε πράγματα που όλοι έχουμε ζήσει λίγο πολύ: έρωτες, απώλειες, νοσταλγίες, διαδρομές, καλοκαίρια, φεγγάρια, επιστροφές, εκείνες τις μικρές μοναδικές στιγμές που σε κάνουν να συγκινηθείς γλυκά και τρυφερά.

Είχα την τύχη να συναντηθώ δημιουργικά με τον Αντώνη Μιτζέλο, έναν άνθρωπο με βαθιά μουσική διαδρομή, που έδωσε στις λέξεις μου ήχο, ανάσα και δρόμο. Και μέσα από αυτή τη συνεργασία κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό: ότι ένα τραγούδι δεν είναι μόνο στίχος και μουσική. Είναι εμπιστοσύνη. Είναι να αφήνεις κάτι δικό σου στα χέρια κάποιου άλλου και να το βλέπεις να επιστρέφει αλλαγμένο, πιο φωτεινό, πιο ζωντανό.

Δεν ξέρω αν ανήκω στην κατηγορία των “νέων δημιουργών”. Η ταυτότητά μου γράφει άλλα. Αλλά δημιουργικά νιώθω νέος. Ίσως γιατί τώρα επιτρέπω στον εαυτό μου να εκτεθεί με έναν άλλο τρόπο. Όχι με βιογραφικά, τίτλους και επαγγελματικές ιδιότητες, αλλά με τραγούδια. Και αυτό έχει μια παράξενη ελευθερία.

Σήμερα κυκλοφορούν άπειρα τραγούδια. Πολλά γράφονται γρήγορα, παράγονται γρηγορότερα και καταναλώνονται στιγμιαία. Έτσι είναι η εποχή. Απλώς εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι ένα τραγούδι, όταν έχει κάτι αληθινό μέσα του, βρίσκει τον χρόνο του. Μπορεί να μη φωνάξει πρώτο. Μπορεί να μην τρέξει πιο γρήγορα από όλα. Αλλά κάποια στιγμή θα συναντήσει τον άνθρωπο που το χρειάζεται.

Αυτό με ενδιαφέρει περισσότερο. Να γράφω πράγματα που να μπορούν να μείνουν λίγο παραπάνω από ένα πέρασμα στην οθόνη. Να γίνουν παρέα σε κάποιον που οδηγεί βράδυ, σε κάποιον που ποναει, σε κάποιον που αγαπάει, σε κάποιον που θέλει απλώς να ακούσει μια μελωδία και να νιώσει ότι κάτι δικό του ακούστηκε.

Αν λοιπόν συστήνομαι σήμερα στους αναγνώστες του Loaded, δεν θα πω ότι είμαι ένας άνθρωπος που “μπαίνει τώρα στη μουσική”. Θα πω ότι είμαι ένας άνθρωπος που άργησε λίγο να ανοίξει αυτή την πόρτα, που όμως όταν την άνοιξε βρήκε μια θάλασσα που περίμενε χρόνια να ταξιδευτεί και ένα ξέφωτο που δεν υπήρχε στους χάρτες.

Το «Ρόδινο Φεγγάρι» αγκάλιασαν  με τη φωνή και την ερμηνεία τους σπουδαίοι καλλιτέχνες που εκτιμώ βαθιά. Τα τραγούδια ερμηνεύουν ο Βασίλης Λέκκας, η Μιρέλα Πάχου, η Ζωή Παπαδοπούλου, το συγκρότημα Κίτρινα Ποδήλατα, η  Λίνα Ροδοπούλου, η Βάλια Σκούρα, ενώ σε δύο τραγούδια συμμετέχει ερμηνευτικά και ο Αντώνης Μιτζέλος. Η παρουσία τους δεν αποτελεί μόνο μεγάλη τιμή για μένα, αποτελεί και την πιο ουσιαστική επιβεβαίωση ότι αυτά τα τραγούδια βρήκαν τη «φωνή τους».

Βρείτε τα τραγούδια στο YouTube ΕΔΩ