Η Rosalia βγήκε στο «Saturday Night Live» και ήταν άστα να πάνε

Δημήτρης Κανελλόπουλος

 Δύο τραγούδια από το πολυδιαφημισμένο και αποθεωμένο άλμπουμ της «LUX» έπαιξε ζωντανά η Rosalia στο Saturday Night Live. Το Reliquia και το Magnolias. Και το ένα ήταν χειρότερο από το άλλο. Δεν μιλάω για σκηνική παρουσία, ούτε για την εικόνα φυσικά, που εικαστικά είναι υψηλού επιπέδου. Αλλά για τα τραγούδια αποκλειστικά.

Ούτως ή άλλως, το άλμπουμ δεν μου άρεσε (μπορείτε να διαβάσετε την κριτική γι' αυτό παρακάτω - το review γράφτηκε λίγο μετά την κυκλοφορία του LUX). Αλλά στα live φαίνεται ακόμα περισσότερο πόσο «γυμνά» είναι τα κομμάτια. Καιρός να ξαναγυρίσει η σπουδαία Rosalia στα Saoko και στο Motomami να βρούμε την υγειά μας. Όταν έχεις το La Fama τι να κάνεις το Magnolias και τη βροχή του. Μια βροχή μας σώζει; Ούτε καν...

 

ROSALIA
LUX
Columbia
★★☆☆☆

Γίνεται να έχεις τα καλύτερα υλικά αλλά το αποτέλεσμα να μη βγει ωραίο; Φυσικά. Και η Καταλανή ποπ σταρ Rosalia τα είχε όντως (τα υλικά) για το «Lux», τον τέταρτο δίσκο της που κυκλοφόρησε την προηγούμενη Παρασκευή και έγινε παγκόσμιο trend. Τη μακρά μελέτη της για τις γυναίκες (Παναγίες) που αποτελούν το concept του δίσκου, τις απαραίτητες κλασικές σπουδές και τα ωδεία, την καταπληκτική οπερατική φωνή της, τις 12 γλώσσες στις οποίες έκανε μαθήματα για να ερμηνεύσει τα κομμάτια, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου κ.ά. Ολα ωραία και συναρπαστικά, πράγματα που μας έκαναν να περιμένουμε το άλμπουμ με τεράστια προσμονή.
Και ήρθε το «Lux». Και το άκουσα. Και μουσικά το βρήκα σχεδόν αδιάφορο. Απρόσμενα θα έλεγα, διότι το πρώτο single, το Berghain, ήταν εντυπωσιακό. Ολο αυτό το κλασικό και το οπερατικό, μαζί με διάφορα άλλα μουσικά στοιχεία, τελικά βγήκε αρκετά πομπώδες και υπερφίαλο. Εμεινε στη βιτρίνα και έχασε την ουσία. Οι περισσότεροι μίλησαν για ένα άλμπουμ που θα μείνει στην ιστορία. Εγώ θα διαφωνήσω, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει τώρα ποιος θα δικαιωθεί.
Από συμμετοχές εδώ έχουμε την Björk, τον Yves Tumor, την Carminho (Πορτογαλίδα φάδος τραγουδίστρια), την Estrella Morente (Ισπανίδα φλαμένκο τραγουδίστρια), δύο χορωδίες αγοριών, ένα τρίο από την Ουάσινγκτον που παίζει μεξικάνικη μουσική κ.ά. Είναι τα πλούσια υλικά που λέω στην αρχή.
Πολλές φορές στην ιστορία της μουσικής έχουμε ποπ ή ροκ καλλιτέχνες σε crossover φάση να μας αποκαλύπτουν δισκογραφικά τον κλασικό εαυτό τους. Συνήθως τα αποτελέσματα είναι αστεία. Εδώ, βέβαια, αναγνωρίζω πως υπάρχει βάση, δεν είναι το ίδιο. Κι ας μη μου άρεσε.