Πήγαμε, είδαμε: Τα λαϊκά του Θάνου Μικρούτσικου στο Παλλάς

Με τόσο έργο παρακαταθήκη και με τόση παραγωγή συναισθήματος μέσα στα χρόνια, θα είναι εδώ πάντα!

Του Γιώργου Μυζάλη

Ήταν ανακουφιστική, όσο και συγκινητική, η χθεσινή (7/1) βραδιά στο κατάμεστο Παλλάς. Σε μια χορταστική συναυλία, ακούσαμε τα λαϊκά του Θάνου Μικρούτσικου από μια ομάδα μουσικών και τραγουδιστών που στάθηκε στο ύψος προσδοκιών και περιστάσεων.

Οι παραπάνω προτάσεις μοιάζουν με πόρισμα εξεταστικής επιτροπής ή με ιατρικό ανακοινωθεν και πιθανότατα αδικούν την περίσταση, ωστόσο ήθελα να είναι ξεκάθαρα τα πράγματα ευθύς εξαρχής. Πάμε, τώρα, να μπούμε στο «ζουμί» της χθεσινής συναυλίας.

Είχα πολύ καιρό να νιώσω τόσες πολλές ανατριχίλες σε ένα live χωρίς ρεπερτοριακές εκπλήξεις. Σε αυτό συνέβαλλαν, οπωσδήποτε, οι ερμηνευτές και οι μουσικοί, ο καθένας με τον τρόπο του. Από τη μία, ο Μανώλης Μητσιάς, με τη στόφα του μεγάλου τραγουδιστή με πολλές πρώτες εκτελέσεις στο ενεργητικό του και από την άλλη η νεότερη γενιά (που βρίσκεται στην ερμηνευτική ακμή της) να παραλαμβάνει τη σκυτάλη (ή το χρίσμα) από τα καλύτερα χέρια. Στη σκηνή και μια ορχήστρα με περγαμηνές υπό την καθοδήγηση του Θύμιου Παπαδόπουλου, του ανθρώπου – θεματοφύλακα της αισθητικής του συνθέτη.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

Α. Ο Γιάννης Κότσιρας γίνεται κάθε χρόνο καλύτερος. Έχει εξελιχθεί απίστευτα ως ερμηνευτής και έχει, πλέον, βασικό «όπλο» του το συναίσθημα. Με «πέθανε» χθες βράδυ αρκετές φορές: στο «Θέατρο Σκιών» (στίχοι: Άλκης Αλκαίος), ειδικά, ήθελα να ανέβω στην σκηνή και να τον αγκαλιάσω.

Β. Η Γιώτα Νέγκα, για ακόμα μία φορά, έδειξε τη δυναμική της. Ερμήνευσε υπέροχα τα τραγούδια που πρωτοείπε η Αλεξίου (μας «πήρε το σκαλπ» με την «Ελένη» (στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος), ενώ παράλληλα «πάτησε στέρεα» σε εκείνα του Μητροπάνου, επιβεβαιώνοντας την σταθερή πεποίθησή μου ότι είναι η πιο κατάλληλη τραγουδίστρια για να τα «πάρει πάνω της». Και όλα αυτά με αξιοθαύμαστη σεμνότητα και πραγματική επιστήμη.

Γ. Άφησα το Δημήτρη Μπάση για το τέλος γιατί έπαιζε «εντός έδρας». Ο Μπάσης είναι γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής με ατελείωτες τεχνικές και συναισθηματικές αρετές. Το απέδειξε και χθες με τις αψεγάδιαστες ερμηνείες του και τις εξωπραγματικές αναπνοές του. Αυτός ο τραγουδιστής μπορεί να τραγουδήσει τα μεγάλα τραγούδια του παρελθόντος αντάξια με τους πρώτους ερμηνευτές τους και να τα μεταδώσει στις νεότερες γενιές.

Έχω μεγάλη συναισθηματική φόρτιση κάθε που ανταμώνω με το ρεπερτόριο του Θάνου Μικρούτσικου. Κυρίως γιατί μου θυμίζει την ανθρώπινη υπόστασή του και τη γενναιοδωρία του. Πλέον, αντιμετωπίζω και αυτό που επεσήμανε χθες ο Γιάννης Κότσιρας: πόσο λείπει στη σημερινή συνθήκη, στη σημερινή πραγματικότητα. Λείπει, όμως; Με τόσο έργο παρακαταθήκη και με τόση παραγωγή συναισθήματος μέσα στα χρόνια, ο Μικρούτσικος θα είναι εδώ πάντα. Ευτυχώς.