Πήγαμε, είδαμε τον Γιάννη Κότσιρα στο Σταυρό του Νότου, κάθε φορά καλύτερος

 

Του Γιώργου Μυζάλη

Υπάρχει, νομίζω, μια πολύ συγκεκριμένη «συνταγή επιτυχίας» για τους ερμηνευτές καθώς μεγαλώνουν και εξελίσσονται μέσα στα χρόνια πορείας τους: να μπορούν να περνούν καλύτερα από τους θεατές τους όταν βρίσκονται επί σκηνής. Αυτό σκεφτόμουν βράδυ Παρασκευής (27/2) παρακολουθώντας από πολύ κοντινή (ευτυχώς) απόσταση τον Γιάννη Κότσιρα στη σκηνή του Σταυρού του Νότου. Και επισημαίνω αυτή την κοντινή (τυχαία) απόσταση από τη σκηνή γιατί μπορούσα να λαμβάνω πιο εύκολα την ενέργειά του, να παρατηρώ την ήρεμη κίνησή του, να εντοπίζω τις ανάσες του και να σημειώνω τις εκφράσεις του κάθε στιγμή.

Είναι εντυπωσιακό για εμάς που μεγαλώσαμε παράλληλα με το δικό του «καλλιτεχνικό μεγάλωμα» ότι ο Γιάννης Κότσιρας κλείνει, πια, τριάντα (30) χρόνια καριέρας (σ.σ. τα οποία μάλιστα θα γιορτάσει με επετειακές συναυλίες το προσεχές καλοκαίρι). Και είναι ταυτόχρονα συγκινητικό που, κάθε του τραγούδι, κάθε του καλλιτεχνικός σταθμός, είναι συνδεδεμένα με μια δική μας προσωπική στιγμή. Έτσι «χτίζονται» οι αναλλοίωτες στο χρόνο σχέσεις. Αν σε αυτό προσθέσει κανείς την ωραία εξέλιξη του Κότσιρα μέσα στα χρόνια, ανασαίνει βαθιά στα live του, ακόμα και αν σε αυτά, μοιραία πια, δεν χωράνε όλα τα αγαπημένα τραγούδια.

Εδώ και μερικά χρόνια, κάθε φορά που τον ανταμώνω σε κάποια από τις εμφανίσεις του, «αναγκάζομαι» να γράψω πόσο χαίρομαι με τη διεύρυνση των ερμηνευτικών του αρετών, με την αξιοποίηση των τραγουδιστικών του ικανοτήτων και με την ευχαρίστηση που μου δημιουργεί το γεγονός ότι ο Γιάννης Κότσιρας μπορεί να λειτουργήσει ως θεματοφύλακας των ιστορικών ρεπερτορίων και ταυτόχρονα ως εγγυητής – υποστηρικτής νέων δημιουργών και δημιουργιών. Προς το τέλος της εμφάνισης, σε ένα μίνι – αφιέρωμα σε τραγούδια που πρωτοκυκλοφόρησαν με τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου, έδωσε για άλλη μια φορά τα διαπιστευτήριά του.

Παράλληλα, όμως, με την ερμηνευτική του εξέλιξη, ο Κότσιρας παρουσιάζει δυναμικές επιδόσεις και ως δημιουργός εδώ και μερικά χρόνια. Και δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο αυτό. Πιστεύω, μάλιστα, ότι δικαιώνεται που δεν βιάστηκε να «κατέβει» στο στίβο αυτό, αλλά περίμενε υπομονετικά να νιώσει σίγουρος, να νιώσει ότι «έχει κάτι να πει». Τα τραγούδια που συνδημιουργεί στο σήμερα έχουν σαφέστατο λόγο ύπαρξης και συγκινούν ευρέως τα ακροατήρια ακριβοδίκαια.

Θέλω, επίσης, να σταθώ και σε κάτι ακόμα: στις επιλογές σε συνεργάτες και στο «χώρο» που τους δίνει επί σκηνής. Χθες το βράδυ παρουσίασε επανειλημμένα τους μουσικούς του. Κάποιοι από αυτούς έχουν συνδεθεί μαζί του και αποτελούν σημαντικά κεφάλαια στη μουσική ιστορία του τόπου (σ.σ. ο Βαγγέλης Μαχαίρας -μπουζούκι και λαούτο-, που αναδεικνύει και τις δημιουργικές του αρετές τα τελευταία χρόνια, αποτελεί συνεργάτη του Κότσιρα εδώ και 28(!) χρόνια – ο Άκης Κατσουπάκης -πιανίστας και ενορχηστρωτής-, επίσης, είναι ένας μουσικός με περγαμηνές που έχει αφήσει το στίγμα του στα αυτιά και τις καρδιές μας – από κοντά και οι υπόλοιποι μουσικοί της μπάντας, ονόματα ανάλογης αναγνωρισιμότητας και μεγέθους: Κώστας Μιχαλός – κιθάρες, Θάνος Μιχαηλίδης – τύμπανα, Σπύρος Μάζης – μπάσο, Θάνος Σταυρίδης – ακκορντεόν). Εξαιρετική και η Δήμητρα Μπουλούζου, τόσο ως οργανοπαίκτρια (βιολί), όσο και ως ερμηνεύτρια και δημιουργός (σ.σ. παρουσίασε ένα δικό της ξεχωριστό τραγούδι με τον τίτλο «Στεναγμός»).

Οι εορταστικές εκδηλώσεις για τα τριάντα χρόνια του Γιάννη Κότσιρα στο ελληνικό τραγούδι ξεκινούν με δυο συναυλίες στο θέατρο Βράχων στις 8 και στις 9 Ιουνίου. Το νου σας.