Η απέραντη ελληνική indie μοναξιά (και στους Bar Italia)

 

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

 

Την Παρασκευή το βράδυ στο Gagarin είδαμε live τους Bar Italia, ένα indie όνομα από το Λονδίνο. Από τα καλά ονόματα του χώρου θα έλεγα, όχι από τα σπουδαία οκ, αλλά τα καλά. Δεύτερη φορά που τους έβλεπα ζωντανά και ήταν πολύ καλύτεροι από την πρώτη στο Plissken. Έπαιξαν μιάμιση ώρα σκάρτη, είχαν κάποιο ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να πω ότι συγκίνησαν και πολύ. Δεν τρελάθηκε το κοινό και, μάλλον, δεν τρελάθηκαν και αυτοί.

 

Αλλά μου κάνει εντύπωση πόσο ακόμα πιο περιορισμένο είναι, ανύπαρκτο σχεδόν, το indie κοινό. Στην Ελλάδα σίγουρα, πιθανότατα και στο εξωτερικό, αν και όχι τόσο ακραία. Στο Gagarin ζήτημα ήταν να βρέθηκαν 400-500 άτομα. Και αν ήταν τόσα, ίσως και λιγότερα. Και για ένα από τα ονόματα που δεν είναι αμελητέο. Δεν είναι Fontaines D.C. εντάξει. Αλλά και οι Fontaines D.C. που γεμίζουν ένα Hyde Park στην Αγγλία, κάνουν κάποιες ελάχιστες χιλιάδες εισιτήρια στην Ελλάδα.

 

Ήχος ξεπερασμένος πλέον που ενδιαφέρει (ακόμα πιο) ελάχιστον κόσμο. «Ε, και;» θα έλεγε κάποιος, «τα νούμερα, οι πωλήσεις είναι το ζητούμενο;». Είναι και αυτό ναι, αν τα streams είναι ελάχιστα... Χωρίς αντίκρισμα δεν υπάρχει εξέλιξη. Αν δεν την ακούει πολύ κόσμος μία μουσική, όλο και θα βγαίνουν λιγότερα καινούργια ταλέντα. Οι επιτυχίες φέρνουν το νέο αίμα...