Πήγαμε, είδαμε την Patti Smith στον Λυκαβηττό

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Όταν ξεκινάς την καλοκαιρινή συναυλιακή σεζόν με Metallica και Patti Smith σημαίνει ότι ξεκινάς καλά.
Χθες βράδυ λοιπόν στον sold out Λυκαβηττό, Παρασκευή βράδυ και από νωρίς μάλιστα, εννέα παρά τέταρτο, είχαμε ξανά μπροστά μας μία από τις μεγάλες μορφές της ροκ μουσικής, μία αληθινή ιέρεια που προκαλεί απεριόριστο σεβασμό και δέος. Μεγαλώνει η Patti Smith, έφτασε τα 80 σχεδόν, αλλά μεγαλώνει ωραία. Τίμια. Αγωνιστικά. Με αξιοπρέπεια και δυναμισμό.

Μιάμιση ώρα έπαιξε. Με το κουαρτέτο της σε πιο ακουστική φάση. Και με ένα setlist κάπως διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Τον τελευταίο χρόνο έτσι παίζει, ήρεμη δύναμη. Ξεκινώντας με το Dancing Barefoot και καταλήγοντας στα, αναπόφευκτα και απαραίτητα, Because the Night, Gloria και, φυσικά, People Have the Power. Προσωπική στιγμή το Revenge θα έλεγα... Αλλά τι σημασία έχει.

Το stage ήταν στημένο μέσα στο κοίλο του θεάτρου, ένα «χαμηλό» και λιτό stage, στο ύψος του ενός μέτρου. Χωρίς όρθιους το κοινό, όλοι μας καθιστοί και απ' όλες τις ηλικίες. Και τις φυλές. Πολλοί ξένοι πλέον στις συναυλίες μας, εξαιρετικά σημαντικό αυτό, βοηθάει στο να βλέπουμε περισσότερα ονόματα. Με την Patti Smith αγέρωχη και ατρόμητη, ασταθή και γήινη. Με τα λόγια της για τα παιδιά όλου του κόσμου και τα τραγούδια της. Και για την Παλαιστίνη. Και την ελευθερία. Πάντοτε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Η αγαπημένη μου τραγουδίστρια. Την είδα πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη στον Μύλο και καπάκι, δύο μέρες μετά, στο Rockwave στον Άγιο Κοσμά. Πάααααρα πολλά χρόνια πίσω. Και χθες ήταν μπροστά μας, alive, στο θέατρο του Λυκαβηττού. Ένας προσωπικός κύκλος (ίσως) να έκλεισε. Από το πρωί σήμερα, Σάββατο, ψάχνω να βρω που είναι το βιβλίο της. 

Όλοι έφυγαν ευχαριστημένοι. Χαρούμενοι και γεμάτοι. Και ευγνώμονες. Συναντηθήκαμε με την ιστορία.