Πήγαμε, είδαμε τον Chris Isaak στον Λυκαβηττό

 

 

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Η αλήθεια είναι ότι δεν ανέβηκα στο Λυκαβηττό με ιδιαίτερες προσδοκίες το Σάββατο, μιας και δεν είμαι και πολύ φαν του Chris Isaak. Όχι ότι δεν τον θεωρώ καλό τραγουδιστή, κάθε άλλο, απλώς δεν είναι το στυλ μου.

Δεν μπορώ ωστόσο να μην παραδεχτώ ότι έδωσε μία τίμια και χορταστική συναυλία. Λίγο τουριστική σε κάποιες φάσεις και με πολλά κλισέ, οκ, αλλά και τι έγινε; Δεν πειράζει, χαλάλι του. Άλλωστε και το κοινό ήθελε αυτή τη φάση, δεν ήταν κανένα ψαγμένο κοινό που στέκεται στην λεπτομέρεια. Ήρθε, παρακολούθησε έναν τραγουδιστή που τα έδωσε όλα στη σκηνή, άκουσε τις επιτυχίες που ήθελε και αποχώρησε, μετά από δύο γεμάτες ώρες, ευχαριστημένο. 

Ήταν και ο ίδιος ο Chris Isaak που φάνηκε πολύ ενθουσιασμένος με όσα ζούσε. Άκρως επικοινωνιακός, κατευθείαν χαιρέτησε εκείνους που κάθονταν χωρίς εισιτήριο στα βράχια ψηλά, ενώ στο τρίτο μόλις τραγούδι πήρε το μικρόφωνο, άφησε τη σκηνή και βρέθηκε μέσα στο κοινό! Ανέβηκε μετά και στις εξέδρες, περπατώντας και τραγουδώντας ανάμεσα στους θεατές. Ήταν το πρώτο και άμεσο δείγμα ότι θα βλέπαμε μία συναυλία που ο κόσμος θα την απολάμβανε.

Και έπαιξε και όλα τα τραγούδια που θα περίμενες να ακούσεις από τον Chris Isaak. Το Wicked Game εννοείται, το Blue Hotel πιο μετά, το San Francisco Days αλλά και μία διασκευή στο Can’t Help Falling in Love with you. Καλύτερη στιγμή του live, νομίζω, το Baby Did a Bad Bad Thing που τους ξεσήκωσε όλους.

Μια χαρά συναυλία για Σάββατο βράδυ στη δροσιά του λόφου.