Πήγαμε, είδαμε τον David Byrne (και μείναμε άφωνοι)

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Χθες το βράδυ παρακολουθήσαμε (και ζήσαμε) μία εικαστική συναυλία, ένα οπτικό κομψοτέχνημα που σπάνια βλέπουμε. Ο David Byrne έστησε μία παράσταση υψηλής αισθητικής, δείχνοντας μας πως είναι να βρίσκεσαι (και να παραμένεις) στην πρωτοπορία εδώ και δεκαετίες. Με μία άδεια σκηνή και χωρίς «στημένους» μουσικούς, χωρίς να είναι σταθεροί εννοώ σε μία θέση, όλοι σε κίνηση, σε μία απολύτως προσεγμένη κίνηση, μία χορογραφία.

Ήταν, όπως καταλαβαίνετε, μία άλλου είδους συναυλία πέραν των συνηθισμένων, μία παράσταση θα έλεγα για να είμαι πιο ακριβής, με τα video wall ως σκηνικά να βάζουν το πλαίσιο. Στο Like Humans Do παράδειγμα μας μιλούσε (και βλέπαμε) ζωάκια και ανθρώπους με καφαλές ζώων, ενώ στο My Apartment Is My Friend μας ξεναγούσε στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη (και θυμόταν την καραντίνα, στην πανδημία).

Στη σκηνή, γύρω στα 10 με 15 άτομα, μουσικοί που μετατρέπονταν σε χορευτές ταυτόχρονα, σε μία διαρκή κίνηση γεμίζοντας ένα κενό και ελεύθερο stage. O ίδιος ο David Byrne να διατηρείται σε φόρμα (όσο περνούσε η ώρα, γινόταν και -πολύ- καλύτερος), να τραγουδάει και να μιλάει, επιλέγοντας πολλά κομμάτια από τους Talking Heads. Χαμός στο Psycho Killer, πανικός στο Once in a Lifetime, φινάλε με το Burning Down the House.

Στο Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ έγινε η συναυλία, στο πλαίσιο του SNF του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου και του Release Athens. Μίας συνεργασίας που μας επιτρέπει να βλέπουμε περισσότερες παραγωγές. Ωραίος χώρος, σούπερ χώρος για να είμαι ειλικρινής, αμφιθεατρικός, με ένα τεράστιο stage. Γεμάτος χθες το βράδυ, κοντά στους 8-10 χιλιάδες θεατές, αυξημένος ο μ.ο. ηλικίας εννοείται και πολλοί ξένοι. Το Release φέτος σπάει τα ταμεία, θα τα πούμε γι' αυτό τις επόμενες ημέρες.

Δεν έζησα σε real time τους Talking Heads και κυκλοφορίες δίσκων όπως το «Remain in Light» του 1980, αλλά με συναυλίες όπως η χθεσινοβραδινή καταλαβαίνεις τι συνέβαινε και πόσο απίστευτο ήταν αυτό, τότε. Έκρηξη.