Πήγαμε, είδαμε Megadeth, Sepultura και Sylosis στο Release Athens

 

Του Γιώργου Σταύρακα

Πρώτη αμιγώς metal ημέρα για το Release Festival η οποία, όσο δυνατή κι αν ήταν, έφερε μια γλυκόπικρη γεύση καθώς σηματοδότησε την τελευταία εμφάνιση δύο πολυαγαπημένων συγκροτημάτων, καθώς αυτές είναι οι τελευταίες τους περιοδείες. Megadeth και Sepultura. Μοιραία οι σκέψεις που κάνουμε πολλοί μεταλάδες είναι ότι η παλιά φουρνιά, που μας μεγάλωσε ουσιαστικά, σιγά σιγά περνάει στην ιστορία. Πράγμα στενάχωρο από την μία για συναισθηματικούς λόγους αλλά, από την άλλη, ανοίγει το δρόμο σε νεότερες μπάντες να βγουν στο προσκήνιο.

Sylosis

Το πρώτο συγκρότημα που έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή ήταν οι Sylosis. Πρώτη φορά στην Ελλάδα και σίγουρα όχι η τελευταία τους. Το κοινό ανταποκρίθηκε θερμά με τα πρώτα moshpits να κάνουν την εμφάνισή τους. To setlist τους ήταν σχετικά μικρό αλλά αρκετό για να ξεσηκώσει τους οπαδούς τους και να τραβήξει την προσοχή αυτών που δεν τους είχαν ξανακούσει. Σίγουρα αξίζουν την προσοχή του metal κοινού και σαφώς αναμένουμε να τους δούμε με ένα ολοκληρωμένο setlist σε μία αποκλειστικά δική τους εμφάνιση.

Sepultura

Δεύτεροι στην σκηνή βγήκαν οι Sepultura. Ένα συγκρότημα που έχει περάσει από 40 κύματα, αποχωρήσεις βασικών μελών, διαμάχες και διάφορες άλλες περιπέτειες. 42 χρόνια ιστορίας και το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και για αυτούς. Λίγο μετά τις 19:00 εμφανίστηκαν στη σκηνή με τον Andreas Kisser να παίζει τις πρώτες νότες και να δίνει τον ρυθμό στην μπάντα. Ο ήχος, τούς αδίκησε, πάρα πολύ. Υπήρξαν στιγμές που ο frontman Derrick Green δεν ακούγονταν (κυριολεκτικά) καθώς η ένταση δεν ήταν επαρκής και στιγμές που τον ακούγαμε μεν αλλά δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει το τι λέει. Δεν έλειψαν τραγούδια-ύμνοι όπως το Ratamahatta, το Refuse/Resist και φυσικά το Roots Bloody Roots. Προσωπικό highlight το Kaiowas, στο οποίο ανέβηκαν στη σκηνή και μέλη του crew.
Ήταν μια ιστορική εμφάνιση των Sepultura αλλά ξενίζει το γεγονός ότι τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος, τα αδέρφια Cavalera, είναι απόντες. Περισσότερο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν tribute band παρά σαν το original συγκρότημα.

Megadeth

Το κυρίως πιάτο της βραδιάς ήταν οι Megadeth. Ένα από τα ιστορικότερα και επιδραστικότερα συγκροτήματα. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον ιθύνοντα νου του συγκροτήματος Dave Mustaine, στριφνός, εμμονικός κάποιες φορές αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους κιθαρίστες. Ότι παρά τις αναποδιές που του έχουν συμβεί (και ήταν πολλές) δεν τα έχει παρατήσει ποτέ και ότι εν τέλει, αν το καλοσκεφτούμε, είναι ο «πατέρας» του thrash metal.
Ήρθε λοιπόν η ώρα και για αυτούς να μας αποχαιρετίσουν και το κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: περιοδεία για τον τελευταίο δίσκο τους. Δεν κρύβω ότι όσο ανυπομονούσα για την εμφάνισή τους άλλο τόσο δεν ήθελα να έρθει αυτή η ώρα, να αποχαιρετήσω ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα κι έναν τυπά που όταν ήμουν πιτσιρικάς με έκανε να θέλω να πιάσω μια κιθάρα να παίξω (με παταγώδη αποτυχία μπορώ να πω).
Το setlist θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απόλυτα ισορροπημένο καθώς ναι μεν περιλάμβανε 3 κομμάτια από τον τελευταίο δίσκο τους (Tipping point, I don’t care και Let there be Shred) αλλά από την άλλη είχε και τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, τραγούδια τα οποία καθόρισαν την metal. Τα Peace Sells, Hangar 18, Holy Wars, Symphony of Destruction και το κομμάτι με το καλύτερο guitar solo που έχει γραφτεί ποτέ, το Tornado of Souls.
Ο Dirk Verbeuren, ίσως ο πιο μακροχρόνιος drummer που έχει περάσει από τους Megadeth, σταθερά άψογος στην απόδοσή του, ο James LoMenzo στο μπάσο αεικίνητος και πολύ επικοινωνιακός με το κοινό, ο Φινλανδός Teemu Mantysaari έδειξε για ακόμα μία φορά πόσο μεγάλος παίχτης είναι και αποδεικνύει κάθε φορά πως είναι αντάξιος του Marty Friedman (του κιθαρίστα της χρυσής εποχής των Megadeth) και, τέλος, ο αγαπημένος μας Dave Mustaine ο ιθύνων νους του συγκροτήματος. Για το παίξιμό του δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω από όσα έχουν προαναφερθεί όπως επίσης και για τα κλασσικά κακά φωνητικά του. Άλλωστε αν πάει κάποιος στους Megadeth για τα φωνητικά είναι σαν να πηγαίνει σε χασαποταβέρνα για να φάει σαλάτα.
Κλείνοντας ο Dave μας είπε, «this is not the end». Από την μία το εύχομαι, από την άλλη δεν θα ήθελα να τους δω σε μία ακόμα τελευταία περιοδεία όπως άλλα συγκροτήματα που όλο αποσύρονται και όλο στον δρόμο για συναυλίες είναι. Όπως λέει και το τελευταίο τραγούδι, του τελευταίο δίσκου τους, «I came, I ruled, now I disappear».

 

 

 φωτό: Release Athens