Πήγαμε, είδαμε τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στον Λυκαβηττό

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Το πρόγραμμα που παίζει ο Αλκίνοος και η μπάντα που τον συνοδεύει, είναι γνωστά εδώ και αρκετά χρόνια. Μία μπάντα με τέσσερις μουσικούς που ο καθένας από μόνος του είναι τεράστιο κεφάλαιο στην ελληνική μουσική. Μίλτος Παπαστάμου ηλεκτρικό βιολί, Σταύρος Λάντσιας πλήκτρα, Γιώτης Κιουρτσόγλου ηλεκτρικό μπάσο και Μιχάλης Καπηλίδης τύμπανα.

Χθες στον Λυκαβηττό είχαμε ένα ξεγυριστό sold out, από αυτά τα ηχηρά που είναι πλημμυρισμένη κάθε γωνιά του θεάτρου. Και έβλεπες κόσμο όλων των ηλικιών και κόσμο διψασμένο για τον Αλκίνοο. Το διέκρινες στα βλέμματα αγοριών και κοριτσιών. Καθόμουν και μπροστά, το ένιωθες. 

Αλλά και ο Αλκίνοος είχε κέφι. Ανέβηκε στη σκηνή ακριβώς στις 9 και έπαιξε για περισσότερες από δύο ώρες. Τα δικά του αλλά και δύο του Σαββόπουλου (τρία είπε αλλά το τρίτο είναι του Nick Cave) καθώς και Διάφανα Κρίνα. Κατά τ' άλλα, από το «Γιατί δεν έρχεσαι» στο «Ο κόσμος που αλλάζει» και από την «Πατρίδα» μέχρι το «Θα 'μαι κοντά σου». Όλα τα γνωστά, αναμενόμενα και φουλ αγαπημένα.

Ορεξάτος ο Αλκίνοος έλεγε διάφορα, αναφέρθηκε και στους νεκρούς που... αλλάζουν τα πράγματα, χρειαζόμαστε νεκρούς δηλαδή για να αλλάξουν τα πράγματα. Στην κωλοχώρα να συμπληρώσω εγώ και συγγνώμη για την έκφραση. Αναφέρθηκε και στον Μαζωνάκη χωρίς να τον ονοματίσει, ο «διάσημος συνάδελφος» που πέθανε στο Κολωνάκι.

Σπουδαίος ο Αλκίνοος από κάθε άποψη. Ως καλλιτέχνης και ως προσωπικότητα, Δεν μας έχει απογοητεύσει ποτέ. Ούτε στο ελάχιστο.

Είχα να τον δω και καιρό, δύο χρόνια ίσως. Και ήταν ωραία ανάσα η συναυλία του.