Πήγαμε, είδαμε τον Γιώργο Νταλάρα με το «Ρεμπέτικο» στο Κατράκειο

Στο υψηλότερο επίπεδο!

Του Γιώργου Μυζάλη

Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι (και δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία) πόσα reviews έχω γράψει όλα αυτά τα χρόνια μετά από εμφανίσεις του Γιώργου Νταλάρα. Δεν είναι παράξενο, άλλωστε, καθώς είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής και ταυτόχρονα εκείνος που, με διαφορά από το δεύτερο, έχω ακούσει live τις περισσότερες φορές. Με έχει «βοηθήσει» κι εκείνος που επιμένει να κρατά τον πήχη ψηλά και να αποδίδει, τις περισσότερες φορές, όπως σε εκείνο το πρώτο – πρώτο μου live, στο μακρινό 1985. Και έχει μεγάλη σημασία – και ταυτόχρονα αποτελεί κάτι το εκπληκτικό και το αξιομνημόνευτο – το γεγονός ότι τα περισσότερα τραγούδια συνεχίζει να τα λέει στις τονικότητες εκείνες, της νιότης.

Μα έχει μεγαλώσει ο Νταλάρας; Αναρωτιόμαστε όσοι τον ακολουθούμε πιστά, αλλά και όσοι μακρόθεν προσπαθούν να εξηγήσουν τα «ανεξήγητα». Η απάντηση, μάλλον, βρίσκεται στην ουσία: ο άνθρωπος, πάνω στην (και κάτω από την) έχει βρει το πραγματικό ελιξίριο. Αγαπάει τη μουσική, της είναι αφοσιωμένος εδώ και εξήντα (!) χρόνια και, κάθε που στο πρόσωπό του σχηματίζεται εκείνο το λαμπερό χαμόγελο, μπορεί να αντιληφθεί με ευκολία ο οποιοσδήποτε ότι βρίσκεται εκεί που θέλει να είναι. Αυτή η προσέγγιση τον καθιστά ακούραστο και «πεισματάρη» απέναντι στο τραγούδι.

Οι μουσικολόγοι του μέλλοντος, κάποτε, θα κληθούν να αποτιμήσουν την δράση αυτού του «πιτσιρικά» από την Κοκκινιά και, αν σταθούν αντάξιοι των περιστάσεων, εύκολα και δίκαια θα του αποδώσουν τιμές «αρχηγού κράτους». Σκέψου, φίλτατε αναγνώστη μου, το ελληνικό τραγούδι χωρίς Νταλάρα. Μπορείς; Δε νομίζω.

Χθες το βράδυ (24/9) στο Κατράκειο ζήσαμε τα… συνηθισμένα. Είναι, βλέπεις, το ρεμπέτικο ο «ζωτικός χώρος» του Νταλάρα (ή ένας από τους πολλούς τέτοιους). Ο ίδιος, εντυπωσιακός. Ταυτόχρονα συγκινητικός και «μάστορας». Από κοντά του, στις φωνές, η Ασπασία Στρατηγού (μια πραγματικά προικισμένη και δουλεμένη τραγουδίστρια, ικανότατη να ερμηνεύσει το συγκεκριμένο είδος με όλες του τις τεχνικές δυσκολίες), η Μαριάννα Κατσιμίχα (μια ελπιδοφόρα νέα παρουσία με «δωρικές» αρετές στην ερμηνεία, ισορροπημένες και εξοπλισμένες με τα κατάλληλα εφόδια) και ο Βασίλης Κορακάκης (ουσιώδης και ταιριαστός σε ό,τι ερμήνευσε) με το μπουζούκι του.

Σοκαριστική, λαμπερή, αψεγάδιαστη και δουλεμένη η ορχήστρα (όπως όλες οι ορχήστρες του Νταλάρα ανά τα χρόνια και τους καιρούς – πραγματικά θα ήταν χρήσιμο ένα διδακτορικό που θα κατέγραφε τις διάφορες ορχήστρες του «θείου» από τότε που πρωτοεμφανίστηκε μέχρι σήμερα) χρήζει λεπτομερούς ονομαστικής αναφοράς και σεβαστικής υπόκλισης: Γιώργος Παπαχριστούδης, πιάνο – Γιάννης Σταματογιάννης, μπουζούκι – Δημήτρης Ρέππας, μπουζούκι – Αποστόλης Βαλαρούτσος, κιθάρα – Πέτρος Βαρθακούρης, μπάσο – Γιώργος Μαρινάκης, βιολί – Μάνος Γρυσμπολάκης, ακορντεόν – Στράτος Σαμιώτης, κρουστά – Τάκης Βασιλείου, κρουστά – Παναγιώτης Βέργος, σαντούρι.

Άχαστος είναι ο Νταλάρας. Όπου τον βρείτε. Σεμιναριακού, συναισθηματικού, χαρακτήρα. Ευγνώμονες όλοι εμείς που τον ανταμώσαμε κάπου, κάπως, κάποτε και συνεχίζουμε να τον ανταμώνουμε όπου, όπως, όποτε.