Πήγαμε, είδαμε τους Limp Bizkit στο Release Athens

Release Athens, μέρα πρώτη.

 

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Η αλήθεια είναι πως χθες, μόλις, θυμήθηκα ότι ήμουν φαν των Limp Bizkit. Τότε που μεσουρανούσαν. Τους είχα ξεχάσει. Αυτό το rap-metal που έπαιζαν τότε ήταν πολύ καταιγιστικό. Επιφανειακό, οκ, αλλά σαρωτικό. Και το θυμήθηκα όταν έβαλα λίγο να τους ακούσω, πριν τη συναυλία, ώστε να τους θυμηθώ.

Οι Limp Bizkit βγήκαν στις 10 παρά τέταρτο και τελείωσαν μιάμιση ώρα μετά. Το live τους ήταν εντελώς άνισο. Όταν έπαιζε το συγκρότημα ζούσαμε το κάτι άλλο, πραγματικά πρωτόγνωρες καταστάσεις, μυθικές. Σε όλη την πλατεία Νερού, μέχρι πίσω-πίσω. Ωστόσο η συναυλία δεν απέκτησε ποτέ ρυθμό. Οι παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια ήταν πολύ μεγάλες, είτε από τα ηχεία έπαιζε κάτι (χαμηλότονα), είτε ο Fred Durst μιλούσε ακατάπαυστα («πόσοι δουλεύετε αύριο το πρωί;»). Σαν να ήθελαν να παίρνουν ανάσες, οπότε δεν το πήγαιναν σερί. Συναυλία με διαλείμματα.

Κατά τ' άλλα, η πρώτη ημέρα του Release Athens μάζεψε απίστευτο (και ωραίο) κόσμο. Η πλατεία Νερού ήταν σχεδόν sold out και με λίγο διαφορετική χωροταξία για φέτος, ο διαφημιστικός «πύργος» στο κέντρο πήγε λίγο πιο πίσω δίνοντας κι άλλο χώρο για το κοινό μπροστά στο stage. Σωστή κίνηση. Το Release Athens άνοιξε θριαμβευτικά χθες τις πόρτες του, για τελευταία χρονιά στο Φάληρο. 

Οι Limp Bizkit ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τους είδαμε έστω και αργά. Βέβαια και οι ίδιοι ήταν εξαφανισμένοι για δεκαετίες. Και δισκογραφικά. Οπότε το χθεσινοβραδινό ήταν σαν ένα απολαυστικό reunion. Σημειώστε κομμάτια. Από το Nookie και το Eat You Alive έως το Behind Blue Eyes (των The Who διασκευή) και το Break Stuff, κλασικά εις διπλούν, και στην αρχή και στο τέλος. Ο μεγάλος χαμός βέβαια έγινε με το Take a Look Around, ό,τι και να σας πω είναι λίγο για να περιγράψω την εικόνα. Το ωραίο της φάσης είναι, το είδαμε και σε άλλες συναυλίες τους, που στο κεντρικό video wall πίσω από τη μπάντα, διαβάζαμε σε real time τους στίχους των τραγουδιών.