Πήγαμε, είδαμε τους Gorillaz και τους Flaming Lips στο Release Athens

 

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

Οκέι, πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους που δεν τους είπαν τίποτε οι Gorillaz, που η συναυλία τους μου θύμισε τους Thievery Corporation (κάτι όχι κακό εννοείται), που αυτό το dub-ethnic-brit-comic-video game κτλ κτλ μουσικό ιδίωμα του σπουδαίου Damon Albarn δεν τους άγγιξε. Σε αντίθεση, ομολογώ, με 18-20 χιλιάδες θεατές που παραληρούσαν στην πλατεία Νερού.

Πρώτη φορά τους έβλεπα τους Gorillaz και ήθελα πολύ να τους δω, για να τους καταλάβω. Δεν ήταν ποτέ από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα αλλά έτερον-εκάτερον. Χθες βαρέθηκα θανάσιμα αλλά αυτά είναι γούστα. Σε κάποιους το ράθυμο ύφος του Damon Albarn μοιάζει γοητευτικό σε κάποιους άλλους περνάει αδιάφορο.

Gorillaz λοιπόν σε ένα από τα πιο ηχηρά sold out του καλοκαιριού (και ας το αμφισβητεί το Rockwave). Γεμάτη η πλατεία Νερού με ένα κοινό όλων των ηλικιών. Από πιτσιρικαρία μέχρι πιο μεγάλους που άκουγαν Gorillaz και στα νιάτα τους. Πολυπρόσωπο το γκρουπ, κολεκτίβα, και πολυπολιτισμικό. Με σιτάρ και τον Omar Souleyman. Θεέ μου! Με μαύρες φωνές να βγαίνουν διαδοχικά στη σκηνή και τα χιτ στο τέλος, Feel Good Inc. και Clint Eastwood.. Ρώτησα την κόρη (!) ενός φίλου μου που ήταν εκεί, μαθήτρια ακόμα, γιατί της αρέσουν οι Gorillaz. Δεν υπήρξε απάντηση συγκεκριμένη.

Στις 10 παρά τέταρτο βγήκαν στη σκηνή και έπαιξαν για μιάμιση ώρα. Ήλθον, είδον και απήλθον.

Πήγα νωρίτερα χθες στην πλατεία Νερού, ήθελα να δω και τους αγαπημένους Flaming Lips που πάντα δίνουν καλά live. Έπαιξαν για μία ώρα περίπου, έκαναν τα δικά τους πάνω στη σκηνή με τις φουσκωτές κούκλες και όλα αυτά τα ωραία και παράδοξα που συνηθίζει ο Wayne Coyne, αλλά τους αδίκησε η ώρα. Κόντρα ήλιος και φιλότιμες προσπάθειες για πάρτι που πέτυχαν και δεν πέτυχαν.

Ήταν μία θριαμβευτική βραδιά για το Release Athens, από εκείνες που θα μείνουν στην ιστορία. Δυστυχώς (για μένα) δεν κατάφερα ποτέ να μπω στη φάση της.